บลอกร้างแต่ไม่ร้างรัก(อ้วก)

ในที่สุดก็เขียนบลอกจนได้ (อืม...เราเขียนคำว่าบลอกถูกใช่มะ)

จากที่ตอนแรกว่าจะไม่เขียนเดี๋ยวจะมีคนหาว่าเลียนแบบ เอาเป็นว่าเราจะบอกเหตุผลละกัน ไม่ใช่ว่ามีใครเห็นเราอย่างบลอกอยู่แล้วบอกว่าให้เขียนเพื่อพัฒนาความสามารถด้านการพิมพ์หรือภาษาหรอกนะ เป็นเพราะวันนี้ ขณะนั่งรถกระบะเจ็บก้นเต็มที่มองสองข้างทางที่มีแต่ต้นไม้แห้งๆ คนเล่นสาดน้ำ อยู่ๆก็คิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นช่วงนี้ เงียมๆ มันมีอะไรเกิดขึ้นมากจริงๆ ในระยะเวลาอันสั้นไม่กี่เดือน ทั้งเรื่องเพื่อน การเปลี่ยนแปลง ข่าวร้ายหรือว่าข่าวดี มีความรู้สึกว่าไม่อยากลืม อยากเขียนเตือนเอาไว้ ตอนแรก...เราเคยบอกกับเพื่อนที่ยุเราให้เขียนบลอกว่า "เราไม่อยากเผยแพร่เรื่องราวส่วนตัวเท่าไรนัก เราไม่ว่างขนาดนั้นหรอก" มาตอนนี้มันก็เหมือนกลืนน้ำลายตัวเองเสียself จริงๆ

เอาเถอะนะ อย่างไรก็ตามก็จะพยายามเขียนเรื่อยๆ เขาว่าบลอกมันไม่ใช่ไดอารี่ อยากเขียนอะไรก็เขียน ดังนั้นเราก็จะเขียนอะไรก็ได้ที่เราอยากเขียน มีความรู้สึกว่าอ่านบลอกชาวบ้านแล้วมันก็เพลินดี(ต๊าย!พวกสอดรู้สอดเห็น) เราก็อยากให้คนที่อ่านบลอกเรารู้สึกอย่างนั้นด้วย ก็คงแค่นี้แหละ