บลอกร้างแต่ไม่ร้างรัก(อ้วก)

หายหน้าหายตาไปนาน

...

เหนื่อยมากเลยค่า!!!!

 ซื้อ Wireless มา แต่คอมเราดันเอ๋อ เล่นไม่ได้ เลยมาเล่นร้านเน็ต ไม่ได้เล่นมานานแล้ว คิดถึง ตอนนี้รอโหลดของอยู่

เวลาหายไปนานแล้วมาตามเก็บนี่มันเยอะจริงๆ ไม่สามารถเก็บได้ทัน ในเวลาอันจำกัด ต้องทยอยๆ ซึ่งก็คงใช้เวลาหลายวัน

แต่ง Petshop ต่อ แต่ว่ายังไม่เสร็จ

นี่ก็มีการบ้านเหลืออีกเยอะ แต่ก็โหลดของอยู่นี่นา

ชีวิตเด็กมหาลัยที่มาอยู่หอ ถามว่าสนุกมั้ย มันก็แล้วแต่คน แต่สำหรับเราแล้ว ไม่สนุก

ตอนแรกก็จะไม่อะไร แต่พอต้องมาอยู่จริงๆแล้วมันไม่อยากมาเลย แถมต้องมาเจอเพื่อนใหม่ สังคมใหม่ เราก็มนุษยสัมพันธ์ไม่ค่อยดีอยู่แล้วด้วย และคณะเราก็ออกแนวบังคับว่าต้องรู้จักกับรุ่นพี่ ตอนแรกๆเราเครียดมาก ต้องไปทักคนอื่น จำชื่อเพื่อนเป็น 60 กว่าคนในเวลา 2 วัน ต้องเป็นเพื่อนกับคนมากขนาดนั้นในเวลาแค่นิดเดียว ยากมากจริงๆ แล้วก็ต้องจำรุ่นพี่ ไปคุยไปแนะนำตัว ไม่ใช่นิสัยเราเลย รุ่นพี่ก็มากดดันอีก เหนื่อยมาก แรกๆกลับบ้านร้องไห้เลย เหนื่อย ท้อ เฮ้อ...ในใจก็คิดว่าทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยวะ

แต่ว่าตอนนี้ก็ดีขึ้นแล้ว ก็คุยกับรุ่นพี่กับเพื่อน หอเราไกลรุ่นพี่เป็นห่วงถามกัน รู้สึกดีนะ ที่รุ่นพี่เป็นห่วง

ข้อดีคืออยู่กับเพื่อนโรงเรียนเก่าสมัยมัธยม แต่ว่าเพื่อนอยู่วิศวะนะ แต่ก็ดีอ่ะ ถ้าเราไม่มีเพื่อนคนนี้เราเหงาแย่เลย

ตอนนี้คิดถึงเพื่อนเก่ามากๆๆๆ คิดถึงกุ้งมากๆเลยด้วย อยากกลับไปอยู่ม.ปลาย แต่มันก็เป็นไปไม่ได้อ่ะ ชีวิตคนเรามันต้องเดินต่อไป แต่ละคนก็มีทางของตัวเอง เฮ้อ...แต่คิดถึงเพื่อนๆจริงๆนะ

ฃ่วงนี้งานเยอะแล้ว เหนื่อยดีมาก แต่อย่างน้อยก็เป็นวิชาที่เรา...อืม ไม่ได้ชอบมาก แต่ก็ไม่ได้ไม่ชอบอย่างเคมี ฟิสิกส์ไรเงี้ย

เอาล่ะ โหลดของเสร็จแล้ว ไปก่อนดีกว่าเดี๋ยวทำการบ้านเขียนแบบไม่เสร็จ